اما زبی  احساسی خویش بیشتر دلم می گیره

تو همان سرو غیورو پا برجایی

تو همان عظمت فردایی

من ولیکن یک خاکستر خاموشم

به خودم و به فرداهام می اندیشم

اندیشه هایم بی تو تهی گشته احساسم خمیده گشته

ای سرو قامت به تهی دستی من رحم کن

به درماندگی من رحم کن

به تنهایی و بی کسی ام رحم کن

به احساسم و به این همه لابه و التماسم رحم کن

شاید من هم از اسارت این پیله ی تنهایی  رها گردم.