بی تو به کشتی طوفانزده ای می مانم که تنها اندیشه اش نجات از غرق شدن است و ارامشش رسیدن به ساحل نجات است/

بی تو به کوه یخی استواری می مانم که غصه ی دوران ذوبش خواهد کرد/

پس بیا و مهر فراگیرت را بدرقه ی راهم کن تا در سایه اش ارامش یابم و از پژمردگی احساسم بکاهد/

عظمت بی مثالت را در نگاهم بگنجان تا با نگاهم بزرگیت را متجلی نمایم/

مرا دریاب که بی تو درمانده ترین درماندگانم /